قطعه ادبی ((ندای رهایی))

در دمی که سکوت، پای در زنجیر ظلم است،  

و تاریخ، غم‌زده از پایمال شدن حقوق است،  

آیا ندیده‌ای که دل‌های شکسته، هنوز امید دارند،  

که روزی، پرچم حق بر افراشته شود و دردهایشان پایان یابد؟

در دل این سرزمین، نداهای آزادی خاموش نیست،  

سازهای عدالت، هرگز بی‌صدا نخواهند ماند.  

آواز برادران و خواهران، در گوش تاریخ طنین‌انداز است،  

چون درختان آزادی، در برابر تندباد جبر، همچنان پابرجا هستند.

هر ظلمی که بر دل‌های ما سایه افکند،  

هر دینی که به نام ظلم، عدالت را نابود کند،  

هر انسانی که به حق خود دست نیابد،  

به یقین، شکوفایی عدالت، در پرتو تلاش ما خواهد بود.

با قلم‌های حقیقت و اراده‌های استوار،  

خواهیم نوشت فصلی جدید از رهایی و انصاف.  

تا در این سرزمین، هر فردی با افتخار،  

بداند که در کنار یکدیگر، به تحقق حقوق انسانی نائل آمده است.