۱۴۰۳ شهریور ۴, یکشنبه

شعر تحت عنوان ((برای صدایت)) از علی پیرمحمدی

 برای صدایت “

بودم یک تاریخ غمگین برای سرزمینم

نوشتم از غم نان و گفتند تکراری است!!

همه ندانند ؛ تو که می دانی نفس قلمم به شماره افتاده؛ چه بگویم دیگر؛ نیست خبری با من

آزادی؛ دختری که سرفه‌های خون آلود دارد؛ اکنون‌،

آخ‌، خانه‌ی من‌، خاک غمینم‌، ایران من‌،

آزادی دختری است با موهای بلند و دامن کوتاه‌!

اما تو بگو‌؛ بگو به من صدایش را‌! صدایش را




 



۱ نظر:

 🎭 موضوع مقاله: استراتژی خلاقیت و هنر به مثابه موتورخانهٔ رنسانس اجتماعی 

​عنوان: هنر در دوران سکوت: چگونگی تبدیل خلاقیت به یک کنش سیاسی پایدار و الهام‌بخش ​هنر، همواره در خط مقدم نبرد برای آزادی ایستاده است؛ نه با...